Αντιβιοτικά έναντι παυσίπονων
 

Τα αντιβιοτικά και τα παυσίπονα είναι τα φάρμακα που συνταγογραφούνται συνήθως. Τα αντιβιοτικά, επίσης γνωστά ως αντιβακτηριακά, είναι τα φάρμακα που συνταγογραφούνται για την εξάλειψη της βακτηριακής λοίμωξης από το σώμα ενώ τα παυσίπονα συνταγογραφούνται για να ανακουφίσουν τον πόνο. Τόσο ο τρόπος δράσης όσο και η ένδειξη χρήσης είναι διαφορετικοί σε αυτές τις δύο κατηγορίες φαρμάκων. Τα αντιβιοτικά ενεργούν σε διαφορετικούς στόχους των βακτηριακών κυτταρικών τοιχωμάτων είτε για την εξάλειψή τους είτε για την πρόληψη της αναπαραγωγής τους. Με βάση τη χημική κατηγορία και τον στόχο της δράσης τα αντιβιοτικά χωρίζονται περαιτέρω σε διάφορες κατηγορίες.

Τα παυσίπονα ταξινομούνται με πολλούς τρόπους και μπορεί να έχουν πολύ διαφορετικό τρόπο και στόχο δράσεων. Η ένταση της δράσης ποικίλλει επίσης ανάλογα με την τάξη. Τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα είναι τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (NSAIDS), τα οποία μπορούν να συνταγογραφηθούν για τη φλεγμονή με πόνο. Η παρακεταμόλη είναι ένα από τα δημοφιλέστερα παυσίπονα.

Αντιβιοτικά

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, τα αντιβιοτικά είναι τα αντιμικροβιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνται κατά της λοίμωξης. Αυτά τα φάρμακα είναι ισχυρή ανακάλυψη στην ιστορία της ιατρικής επιστήμης. Το πρώτο αντιβιοτικό που ανακαλύφθηκε ήταν η πενικιλλίνη. Μετά την πενικιλίνη, πολλά άλλα εισήχθησαν στο πρόσφατο παρελθόν και έχουν κρίσιμο ρόλο σε περίπτωση μολυσματικών ασθενειών. Τα αντιβιοτικά ταξινομούνται σε διαφορετικές κατηγορίες όπως οι αμινογλυκοσίδες, οι κεφαλοσπορίνες, τα γλυκοσπεπτιδικά, τα λιποπεπτίδια, τα μακρολίδια κλπ. Όλοι έχουν διαφορετικούς στόχους στα μικροβιακά κύτταρα για να δουλέψουν. Μερικά αντιβιοτικά αναστέλλουν τη σύνθεση του κυτταρικού τοιχώματος, ενώ μερικά συνδέονται με το ριβόσωμα για την πρόληψη της πρωτεϊνικής σύνθεσης και μερικά συνδέονται με το ένζυμο ϋΝΑ γυράσης για να αναστέλλουν την αντιγραφή και μεταγραφή του DNA. Τα αντιβιοτικά πρέπει να επιλέγονται με σύνεση ανάλογα με τον τύπο μικροοργανισμού που εμπλέκεται στη μόλυνση, καθώς υπάρχουν ισχυρές πιθανότητες ανάπτυξης αντοχής για το φάρμακο.

Παυσίπονα

Τα παυσίπονα ταξινομούνται σε 5 κατηγορίες, δηλαδή ΜΣΑΦ, αναστολείς COX-2, Οπιούχα και Μορφινομιμητικά, Flupirtine και ειδικούς παράγοντες. Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει επίσης παρακεταμόλη, ωστόσο οι μηχανικοί της δράσης της είναι ακόμα άγνωστοι σε αντίθεση με τα άλλα μέλη της τάξης που δρουν στην κυκλοοξυγονάση που οδηγεί στην αναστολή της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη παραγωγή της παραγωγής προσταγλανδινών και την ανακούφιση από τον πόνο και τη φλεγμονή. Οι αναστολείς COX-2 δρουν επίσης στην κυκλοοξυγενάση, ωστόσο είναι πιο εξειδικευμένοι για την παραλλαγή της COX-2 η οποία συνδέεται άμεσα με την αναλγητική δράση. Αυτά είναι περισσότερο ανώτερα από τα NSAIDS καθώς τα NSAIDS αναστέλλουν επίσης το COX-1 με αποτέλεσμα περισσότερο δυσμενή αποτελέσματα. Τα οπιούχα είναι παράγωγα υποδοχέων μορφίνης και οπιούχων που βρίσκονται στον εγκέφαλο και σε όλο το σώμα. Αυτά είναι τα ισχυρότερα παυσίπονα, ωστόσο, έχουν υψηλό κίνδυνο εξάρτησης και ανοχής. Σήμερα στην αγορά διατίθενται πολλά συνθετικά ναρκωτικά τα οποία μιμούνται τη δράση της μορφίνης που ονομάζεται ως μορφινωμιμητικά. Η φλουπιρίνη ανοίγει το κανάλι Κ + των μυών ασκώντας δράση στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Χρησιμοποιείται για μέτριο έως σοβαρό πόνο. Είναι ανώτερη από τα Οπιάτες, καθώς δεν έχει εξάρτηση και ανεκτικότητα δεν αναπτύσσεται. Μερικοί από τους ειδικούς παράγοντες όπως το Nefopam, η amytriptyline, η καρβαμεζεπίνη χρησιμοποιούνται επίσης για την ανακούφιση του πόνου, ωστόσο ο μηχανισμός δράσης είναι άγνωστος.

Διαφορές μεταξύ των Αντιβιοτικών και των Παυσίπονων

Τα αντιβιοτικά συνταγογραφούνται για τη μόλυνση με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη μέσα για την ανακούφιση του πόνου και της φλεγμονής που εμπλέκονται στη μόλυνση. Αυτά μπορούν να δοθούν στους ασθενείς για την προφύλαξη από τη λοίμωξη που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση μαζί με τα παυσίπονα. Τόσο τα Αντιβιοτικά όσο και τα Παυσίπονα ανήκουν σε διαφορετικά σύνολα φαρμάκων λόγω της ένδειξης χρήσης της χημικής σύνθεσης και του μηχανισμού δράσης. Αυτά μπορεί να συνταγογραφούνται ταυτόχρονα όπως γράφτηκε παραπάνω, αλλά ο λόγος συνταγογράφησης παραμένει διαφορετικός.

συμπέρασμα

Τα αντιβιοτικά θεραπεύουν τον ασθενή με τη θανάτωση ή τον περιορισμό των μικροβίων ενώ το παυσίπονο ηρεμεί τον ασθενή και τον ανακουφίζει από τον πόνο. Υπάρχουν διαφορετικές τάξεις των φαρμάκων και μπορεί να χρησιμοποιηθούν ταυτόχρονα σε ορισμένες περιπτώσεις όταν η κατάσταση απαιτεί. Και οι δύο μπορούν να συνταγογραφηθούν ταυτόχρονα κατά την παρατήρηση της αλληλεπίδρασης φαρμάκου.